سلام : حدود شش ماه از زمانی که اخرین پست وبلاگم را نوشتم می گذرد . تصمیم گرفته بودم برای همیشه با وبلاگ نویسی خداحافظی کنم تا اینکه اوایل هفته قبل اتفاقی افتاد که افکارم را به هم ریخت و پس از یک هفته دودلی مرا وادار به نوشتن این مطالب کرد .قضیه از این قرار است که پس ازچندین ماه به مقتضای شغل اموزگاریم واغاز سال تحصیلی جدید به دنبال مطالبی در باره شاعر شهیر کودکان پروین دولت ابادی از اینترنت بودم که ناخوداگاه به ورطه ی وبلاگ گردی افتادم نثر جذاب و واقع گرایانه وبلاگ (گوریل فهیم )مجذوبم کرد قبلا اثار مرحوم جلال ال احمد را تک وتوک خوانده بودم از نظر نثر شباهت بسیار داشت .طنزبامزه نیشدار و امروزینش قابل تحسین بود باور کنید ان روز تما م مطالب ارشیوی وبلاگ را خواندم سو رئالیسم بومی شده. دعوتتان می کنم سری به انجا بزنید برای سهولت وبلاگ را لینک کرده ام من که از خواند مطالبش کلی حظ بردم خندیدم و بغض کردم انچه مورد توجهم قرار گرفت اتفاقات هرچند ساده و پیش پا افتاده روزمره بودکه دستمایه نویسنده برای خلق نوشته های جالب و هدفمندی شده بود هرچند قوت و ضعف نوشته ها صعود و نزول هایی داشت اما روی هم رفته جالب که چه عرض کنم معرکه بود اما اصل مطلب اینکه یک بار دیگر مرا به نوشتن واداشت . در پایان باید چند جمله ای هم خطاب به گوریل فهیم بگویم دوست خوبم نوشتن برای بسیاری از ادمها همچون هوا واکسیژن حیاتی است به هیچ بهانه ای دست از نوشتن برمدار نمی خواهم مثل فالگیرهای همه فن حریف پارک ها حرف بزنم اما باور کن انچه از جدی گرفتن نویسندگی ات به دست می اوری چندین برابر بیشتر از باورهای تبلور یافته در نوشته هایت در باره خودت است. خودت را بیش از اینها باور کن. دوست گرامی به همان اندازه که به کنکور کارشناسی ارشد اهمیت میدهی به نویسندگی ات بپرداز.
پیروز و موفق باشی
